|
[...]
Chertu non b'hat,
non b'at appisulu perunu,
non movet frina...
Fritta una lughe 'e prata
arvat sa natura arreminzada.
Sos chercos inconados,
umbras bettan nieddas
subra a su raminzu.
Inue bi fit su riu,
roccas biancas curren e siccas
chena lagrimas pianghende.
Sos muros biancos de sas tancas
rughes mannas paren, 'oltuladas...
E nois a arreminzare sighimus
in domo nostra,
s'avreschida isettende.
[...]
|
Traduzione:
[...]
Non v'è frastuono,
non s'ode strepitìo alcuno,
non spira un alito di vento...
Una luce argentea, gelida,
fende la terra gravida di miseria.
Le querce, accipigliate,
gettano ombre nere
sulla gramigna.
Dove prima correva il ruscello
ora si rincorrono rocce bianche, aride,
piangenti senza lacrime.
I bianchi muri delle tanche
sembrano grandi croci rovesciate...
E noi continuiamo a brucare gramigna
in questa nostra terra,
in attesa dell'alba.
[...]
|